Od początku wieku postęp wiedzy na temat choroby Alz­heimera towarzyszy krok po kroku rozwojowi techniki. Dokonania w zakresie biochemii, skonstruowanie mik­roskopu elektronowego, obecnie rozwój biologii komórkowej - wszystko to pozwala określić uszkodzenia i towarzyszące im zaburzenia funkcji układu nerwowego. Te prace nie przestają być rozszerzane dzięki coraz bardziej skutecznym środkom, jak choćby tomografia pozytronowa. Co roku dokonuje się no­wych odkryć. Czy można na tej podstawie przypuszczać, że jesteśmy na prostej drodze do ujawnienia najważniejszego w zrozumieniu choroby? Daleko nam do tego. Nikt obecnie nie wie, czy jesteśmy blisko czy daleko od celu. Poszukujący po­suwają się po omacku, odsłaniając jakiś znak raz tu, raz tam, bez możliwości odgadnięcia znaczenia całości zapisu. Które uszkodzenia są przyczyną otępienia? Które uszkodzenie jest odpowiedzialne za wystąpienie danego objawu? W jaki spo­sób? Nikt nie zna odpowiedzi na te pytania. Pomimo to bada­cze nie tracą nadziei, gdyż w niektórych krajach przeznacza się znaczne środki na te badania (a być może uda się je jesz­cze powiększyć...). Musimy jednak przyznać, że nadzieja na wyleczenie jest mi­nimalna dla aktualnie chorujących.